środek ochrony przeciwporażeniowej polegający na zastosowaniu bardzo niskiego napięcia, którego wartość ogranicza ryzyko groźnego porażenia prądem elektrycznym. SELV oznacza bardzo niskie napięcie bez połączenia z ziemią, a PELV bardzo niskie napięcie z dopuszczalnym połączeniem z ziemią.

zestawienie mocy odbiorników w danym obwodzie, instalacji lub obiekcie, wykonywane w celu określenia mocy potrzebnej do zasilania.

charakterystyka czasowo‑prądowa wyłącznika nadprądowego stosowana najczęściej w obwodach odbiorczych o niewielkich prądach rozruchowych, na przykład w obwodach oświetleniowych i gniazdowych. Człon zwarciowy wyłącznika o charakterystyce B działa zwykle w zakresie 3–5 · IIndeks dolny nn.

charakterystyka czasowo‑prądowa wyłącznika nadprądowego stosowana w obwodach, w których mogą występować większe prądy rozruchowe. Człon zwarciowy wyłącznika o charakterystyce C działa zwykle w zakresie 5–10 · IIndeks dolny nn.

charakterystyka czasowo‑prądowa wyłącznika nadprądowego stosowana w obwodach odbiorników o dużych prądach rozruchowych. Człon zwarciowy wyłącznika o charakterystyce D działa zwykle w zakresie 10–20 · IIndeks dolny nn.

przewodząca część urządzenia elektrycznego, której można dotknąć i która w normalnych warunkach nie znajduje się pod napięciem, lecz może znaleźć się pod napięciem w przypadku uszkodzenia.

największa wartość prądu, jaką przewód może przewodzić w sposób ciągły w określonych warunkach pracy, bez przekroczenia dopuszczalnej temperatury żyły i izolacji. W obliczeniach oznaczana jest zwykle symbolem IIndeks dolny zz.

największa wartość spadku napięcia, która może wystąpić w danym odcinku instalacji lub w całym torze zasilania bez pogorszenia prawidłowej pracy odbiorników.

impedancja obwodu zwarciowego obejmującego źródło zasilania, przewód fazowy do miejsca uszkodzenia oraz przewód ochronny PE między miejscem uszkodzenia a źródłem.

środek ochrony przeciwporażeniowej polegający na zastosowaniu dwóch niezależnych warstw izolacji albo jednej izolacji o podwyższonych właściwościach ochronnych, tak aby ograniczyć ryzyko pojawienia się niebezpiecznego napięcia na częściach dostępnych.

izolacja wykonana z polichlorku winylu, stosowana często w przewodach instalacyjnych. Jej dopuszczalna temperatura pracy wpływa na obciążalność prądową długotrwałą przewodu.

wielkość charakteryzująca zdolność materiału do przewodzenia prądu elektrycznego; w obliczeniach instalacyjnych oznaczana zwykle symbolem γgamma.

liczba żył przewodu, przez które w normalnych warunkach pracy płynie prąd roboczy. W obwodzie jednofazowym są to najczęściej żyły L i N, a w obwodzie trójfazowym żyły L1, L2 i L3.

ilość energii przekazanej lub pracy wykonanej w jednostce czasu; w instalacjach elektrycznych stanowi jedną z podstawowych wielkości używanych przy doborze przewodów i zabezpieczeń.

część mocy, która jest zamieniana na pracę lub energię użytkową, na przykład światło, ciepło lub ruch. Oznaczana jest zwykle symbolem P i wyrażana w watach [W] lub kilowatach [kW].

moc przyjmowana do obliczeń po uwzględnieniu warunków pracy odbiorników oraz współczynnika jednoczesności; w prostych zadaniach dydaktycznych odpowiada mocy zapotrzebowanej.

wielkość występująca w obwodach prądu przemiennego, wyrażana najczęściej w woltoamperach [VA] lub kilowoltoamperach [kVA], związana z mocą czynną i współczynnikiem mocy cosφphi. Oznaczana jest zwykle symbolem S.

suma mocy znamionowych wszystkich odbiorników przewidzianych do pracy w danym obwodzie, instalacji lub obiekcie.

moc przyjmowana do dalszych obliczeń projektowych, wyznaczana na podstawie bilansu mocy z uwzględnieniem współczynnika jednoczesności.

różnica potencjałów elektrycznych między dwoma punktami obwodu lub pola elektrycznego.

napięcie, które może pojawić się między częściami jednocześnie dostępnymi dla człowieka w przypadku uszkodzenia izolacji lub innego uszkodzenia instalacji.

napięcie między przewodem fazowym a przewodem neutralnym lub ziemią. W typowej instalacji niskiego napięcia ma wartość 230 V.

napięcie między dwoma przewodami fazowymi w układzie trójfazowym. W typowej instalacji niskiego napięcia ma wartość 400 V.

wartość napięcia przyjęta do pracy urządzenia, obwodu lub instalacji w warunkach normalnych.

ilość ładunku elektrycznego przepływającego przez przekrój poprzeczny przewodnika w jednostce czasu.

norma określająca wybrane wymagania dotyczące instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych, wykorzystywana między innymi przy wyznaczaniu mocy zapotrzebowanej, doborze przewodów i sprawdzaniu spadków napięcia.

zdolność przewodu do długotrwałego przewodzenia określonego prądu bez nadmiernego nagrzewania.

obwód odbiorczy przeznaczony do zasilania gniazd wtyczkowych i podłączanych do nich odbiorników energii elektrycznej.

obwód zasilany napięciem jednofazowym, najczęściej 230 V.

część instalacji elektrycznej przeznaczona do zasilania odbiorników energii elektrycznej, prowadzona od rozdzielnicy lub tablicy do punktów odbioru energii, takich jak gniazda wtyczkowe, oprawy oświetleniowe lub przyłączone urządzenia.

obwód odbiorczy przeznaczony do zasilania opraw oświetleniowych oraz elementów sterowania oświetleniem.

obwód zasilany napięciem trójfazowym, stosowany między innymi do zasilania odbiorników o większej mocy.

uzupełniający środek ochrony przeciwporażeniowej stosowany w określonych przypadkach, na przykład za pomocą urządzenia różnicowoprądowego.

ochrona przed porażeniem prądem elektrycznym podczas normalnej pracy instalacji, realizowana na przykład przez izolację części czynnych, przegrody lub obudowy.

zespół środków technicznych mających na celu ograniczenie ryzyka porażenia prądem elektrycznym podczas normalnej pracy instalacji oraz w przypadku uszkodzenia.

ochrona stosowana w przypadku uszkodzenia instalacji lub odbiornika, mająca ograniczyć skutki pojawienia się napięcia na częściach przewodzących dostępnych.

odbiornik energii elektrycznej albo grupa odbiorników zasilanych z danego obwodu lub instalacji.

urządzenie lub element instalacji, który pobiera energię elektryczną i zamienia ją na inną postać energii, na przykład światło, ciepło, ruch lub dźwięk.

połączenia elektryczne łączące części przewodzące dostępne oraz obce części przewodzące w celu zmniejszenia różnic potencjałów i poprawy skuteczności ochrony przeciwporażeniowej.

wartość prądu płynącego w obwodzie podczas normalnej pracy odbiorników.

wartość prądu wyznaczona na podstawie mocy i napięcia zasilania, stanowiąca podstawę doboru przewodu i zabezpieczenia. Oznaczana jest zwykle symbolem IIndeks dolny oo.

wartość prądu powodująca samoczynne zadziałanie urządzenia zabezpieczającego w wymaganym czasie. Przy sprawdzaniu skuteczności ochrony przeciwporażeniowej oznaczana jest zwykle symbolem IIndeks dolny aa.

wartość prądu powodująca zadziałanie urządzenia zabezpieczającego w określonym czasie. W obliczeniach oznaczana jest często symbolem IIndeks dolny 22 albo IIndeks dolny aa, w zależności od sprawdzanego warunku.

wartość prądu, na którą przeznaczone jest urządzenie zabezpieczające w normalnych warunkach pracy. Oznaczana jest zwykle symbolem IIndeks dolny nn.

stan pracy obwodu, w którym przez jego elementy płynie prąd większy od dopuszczalnego przez dłuższy czas.

pole powierzchni przekroju poprzecznego żyły przewodu, najczęściej wyrażane w mm².

element obwodu elektrycznego służący do przewodzenia prądu elektrycznego pomiędzy źródłem a odbiornikiem energii elektrycznej.

przewód czynny instalacji elektrycznej, znajdujący się pod napięciem względem ziemi i służący do doprowadzenia energii elektrycznej do odbiornika.

przewód połączony z punktem neutralnym układu zasilania, oznaczany zwykle kolorem niebieskim.

przewód przeznaczony do połączenia części przewodzących dostępnych z układem ochronnym instalacji; oznaczany barwami żółto‑zielonymi.

przewód zawierający więcej niż jedną żyłę we wspólnej powłoce lub izolacji zewnętrznej, na przykład przewód YDYżo 3×1,5 mm² albo YDYżo 5×10 mm².

składowa impedancji przeciwstawiająca się przepływowi prądu przemiennego, związana z właściwościami indukcyjnymi lub pojemnościowymi obwodu.

wielkość charakteryzująca opór, jaki materiał lub element stawia przepływowi prądu elektrycznego.

część instalacji elektrycznej służąca do rozdziału energii elektrycznej oraz do umieszczania aparatów łączeniowych, zabezpieczających i sterowniczych.

aparat elektryczny umożliwiający załączanie i rozłączanie obwodu oraz współpracę z wkładkami topikowymi gG.

środek ochrony przeciwporażeniowej polegający na automatycznym odłączeniu zasilania w przypadku uszkodzenia instalacji lub odbiornika.

środek ochrony przeciwporażeniowej polegający na odseparowaniu zasilanego odbiornika od innych obwodów i ziemi, najczęściej za pomocą transformatora separacyjnego.

różnica napięcia pomiędzy początkiem i końcem odcinka przewodu, powstająca podczas przepływu prądu.

wartość prądu, jaka może popłynąć w obwodzie w przypadku zwarcia. Oznaczana jest zwykle symbolem IIndeks dolny kk.

warunki, w jakich przewód jest prowadzony w instalacji, na przykład pod tynkiem, w rurce, w kanale instalacyjnym, bezpośrednio na ścianie albo w ziemi. Sposób ułożenia wpływa na dopuszczalną obciążalność prądową przewodu.

temperatura środowiska, w którym pracuje przewód lub urządzenie elektryczne. Jej wartość wpływa na obciążalność prądową przewodu i dobór współczynników korygujących.

układ sieci, w którym części przewodzące dostępne instalacji są połączone z uziemionym punktem źródła zasilania za pomocą przewodów ochronnych PE.

aparat ochronny, który wyłącza zasilanie po wykryciu prądu różnicowego większego od wartości znamionowej, ograniczając ryzyko porażenia i skutki uszkodzeń izolacji. Oznaczany jest często skrótem RCD.

połączenie części instalacji elektrycznej z ziemią w celu zapewnienia bezpieczeństwa pracy instalacji i ograniczenia niebezpiecznych napięć.

część instalacji elektrycznej zasilająca rozdzielnice lub tablice odbiorcze w budynku, prowadzona od złącza, głównej rozdzielnicy lub innego punktu zasilania do dalszych części instalacji.

wkładka topikowa ogólnego przeznaczenia, stosowana do ochrony przewodów przed skutkami przeciążeń i zwarć.

współczynnik uwzględniający fakt, że nie wszystkie odbiorniki pracują jednocześnie z pełną mocą.

współczynnik uwzględniający wpływ rzeczywistych warunków pracy przewodu, na przykład temperatury otoczenia, sposobu ułożenia albo grupowania przewodów.

wielkość informująca o tym, jak skutecznie odbiornik wykorzystuje energię elektryczną. Im mniejsza wartość cosφphi, tym większy prąd płynie w obwodzie przy tej samej mocy czynnej.

aparat zabezpieczający przeznaczony do samoczynnego wyłączenia obwodu w przypadku przeciążenia lub zwarcia. Wyłączniki nadprądowe oznacza się między innymi charakterystyką czasowo‑prądową i prądem znamionowym, na przykład B10 lub B16.

urządzenie lub aparat elektryczny przeznaczony do ochrony przewodów, odbiorników lub użytkowników instalacji przed skutkami przeciążeń, zwarć albo uszkodzeń izolacji.

zabezpieczenie chroniące przewód przed nadmiernym nagrzewaniem spowodowanym przepływem zbyt dużego prądu przez dłuższy czas.

zabezpieczenie przeznaczone do wyłączenia obwodu w przypadku zwarcia, gdy prąd gwałtownie wzrasta do bardzo dużej wartości.

największa wartość prądu, którą urządzenie zabezpieczające może bezpiecznie wyłączyć w określonych warunkach pracy. Oznaczana jest zwykle symbolem IIndeks dolny cncn.

połączenie punktów obwodu elektrycznego o różnych potencjałach przez bardzo małą impedancję, powodujące gwałtowny wzrost prądu.

przewodząca część przewodu, najczęściej wykonana z miedzi albo aluminium, przeznaczona do przewodzenia prądu elektrycznego.